नयाँ वर्ष केवल पात्रो पल्टिने क्षण होइन; यो समयको एउटा कवितात्मक विराम हो, जहाँ पुराना पङ्क्तिहरूको अन्त्य हुन्छ र नयाँ पङ्क्तिहरू लेखिन थाल्छन् । सन् २०२६ को आगमनसँगै हामी फेरि एउटा प्रश्नको सामु उभिएका छौं, के हामी समयलाई केवल गन्दै जानेछौँ, कि समयसँगै कविता पनि रच्नेछौँ ? कविता यहाँ कागजमा सीमित शब्द होइन; यो जीवन बाँच्ने ढाँचा, समाज हेर्ने दृष्टि र भविष्य कोर्ने साहस हो ।
कविता समयको सबैभन्दा संवेदनशील दस्तावेज हो । इतिहासले लेखेका युद्ध र सन्धिहरूभन्दा कविता मानव आत्माले अनुभूत गरेका चोट, आशा र सपनाहरूको अभिलेख हो । नेपाली समाजको सन्दर्भमा कविता झनै आवश्यक छ । सामाजिक विभाजन, आर्थिक असमानता, वैदेशिक पलायन, राजनीतिक निराशा । यी सबै यथार्थहरू कविता बिना केवल समाचार मात्र बन्छन् । कविता आएपछि मात्र ती यथार्थहरू प्रश्न बन्छन्, चेतना बन्छन । कविता पढ्नु भनेको केवल रमाउनु होइन; आफू बदलिन तयार हुनु हो ।
अन्ततः, कविता र नयाँ वर्षको सम्बन्ध अनौठो तर गहिरो छ । नयाँ वर्षले समयलाई नयाँ नाम दिन्छ, कविता त्यो नाममा आत्मा भर्छ । २०२६ लाई हामीले कस्तो वर्ष बनाउने भन्ने प्रश्नको उत्तर कविता बिना अधुरो छ । त्यसैले यो नयाँ वर्षमा हामी सबैले एउटा सानो सङ्कल्प गरौँ, कम्तीमा एउटा कविता पढ्ने, एउटा कविता लेख्ने, वा कविता जस्तो संवेदनशील भएर बाँच्ने । किनकि कविता बिना नयाँ वर्ष केवल मिति हो; कवितासँगै नयाँ वर्ष भविष्य हो ।
अङ्क २९ पढ्न र डाउनलोड गर्नका लागि फोटोमा क्लिक गर्नुहोस्
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
